فرهنگ ایرانی

در ایران ، مردم به طور کلی احساس می کنند که می توانند کدهای اخلاقی رفتار خود را آرام کنند و جنبه خصوصی زندگی خود را هنگام احاطه توسط افراد از دایره درونی خود نشان دهند. اینها در درجه اول اعضای خانواده و دوستان نزدیک هستند. معمولاً برای کمک به خانواده بلافاصله به خانواده می رود و ممکن است مشکلات و مسائل آنها را فقط برای اعضای خانواده خود بیان کند. سپس افراد هرگونه اطلاعات مربوط به مشکلات موجود در خانواده را دور از دانش عمومی دور می کنند. این تضمین می کند که نام خانواده با مشکل همراه نیست و از افتخار آنها محافظت می شود. خانواده ها همچنین معمولاً پایه و اساس شبکه اجتماعی و تجاری افراد هستند. این روابط می تواند پشتیبانی ، راهنمایی ، فرصت های شغلی را فراهم کند یا به مرور بوروکراسی ها کمک کند.

مردم به عنوان یک جامعه جمع گرایانه ، مردم ایران وفاداری بسیار شدیدی به خانواده خود نشان می دهند. منافع خانواده می تواند بر نیازهای یک فرد مجرد برتری داشته باشد. این وفاداری همچنین به این معنی است که افتخار و شرم خانواده بین همه اعضای خانواده به اشتراک گذاشته می شود. همه افراد ممکن است اعتبار موفقیت یک خانواده را بدست آورند یا مسئولیت ناسزا یک خانواده را بر عهده بگیرند. به گفته این ، بیشتر خانواده ها به دنبال تشویق افراد به استقلال هستند. انتظار نمی رود کودکان به حرفه والدین خود بروند ، اما از آنها خواسته می شود که از اشتیاق خود پیروی کنند.

زوجین تمایل دارند که فقط یک یا دو فرزند داشته باشند. در حالی که خانواده هسته ای به اندازه متوسط هستند ، روابط نزدیک با خانواده گسترده به این معنی است که شبکه های خانوادگی افراد گاهی اوقات بسیار بزرگ هستند. در فرهنگ ایران ، پسران به طور کلی بیشتر از دختران هستند و فرصت های بیشتری در حوزه عمومی در دسترس آنها است. آنها همچنین گاهی اوقات به آنها آموخته می شوند که حمایت از افتخار خانواده نیز در کنار آنها است. به گفته این ، بسیاری از خانواده ها آموزش و پیشرفت دختران خود را به همان اندازه مهم می دانند.

نقش ها و پویایی های خانوادگی بین خانواده هایی که درک مترقی از حقوق ، اقتدار و حفظ حریم خصوصی زنان دارند و مواردی که ارزش های سنتی را حفظ می کنند ، متفاوت است. به طور کلی ، خانواده هایی که دارای تحصیلات عالی هستند نسبت به سهم مادر و پدر در پویا خانواده ، ذهن بیشتری دارند. در اکثر خانوارها ، بزرگان بسیار مورد احترام و مراقبت هستند. وقتی زن یا همسر یکی از اعضای خانواده بزرگتر درگذشت ، آنها معمولاً به خانه یکی از فرزندان خود منتقل می شوند.

جدایی جنسیت ها

تقریباً همه ایرانیان به اصل فروتنی در دین اسلام احترام می گذارند. مطابق کتاب مقدس ، باید یک "پارتیشن" ("حجاب") بین زن و مرد که مرتبط نیستند ("غیر ماهرام") وجود داشته باشد. به همین ترتیب ، از زنان انتظار می رود هر چیزی را که می تواند یک تحریک کننده شهوانی در نظر گرفته شود ، برای جلوگیری از توجه عمومی ناخواسته - یعنی چهره و موهای او - پوشش دهد. زنان ایرانی به طور سنتی در تفسیر خود از حجاب ، لیبرال ترین آنها بوده اند ، که اغلب "شیلا" را به طور قابل توجهی سست تر از آنچه در اکثر فرهنگ های مسلمان متمایز است ، می پوشیدند.

این امر به عنوان جمهوری اسلامی به طور قانونی جدایی جنسیت ها را اعمال می کرد و محدودیت های شدید را برای زنان اعمال می کرد. بسیاری از ممنوعیت ها درگیری خود را در حوزه عمومی محدود می کنند ، کد اخلاقی لباس خود را محکم می کنند و آزادی بیان را انکار می کنند. چنین کنترل محکم بر رفتار آنها منجر به انزوا و محرومیت آنها شده است. برخی از شهروندان دولت را از طریق اعمال مقاومت مدنی (آگاهانه شکستن قانون) به چالش می کشند زیرا محدودیت ها بسیار اقتدارگرا و پدرانه تر از آنچه بسیاری از ایرانیان می خواهند و معتقدند که برای اسلام صادق است.

مخلوط کردن مردان و زنان فقط در خانواده ها یا محافل از نزدیک از دوستان رخ می دهد. در یک زمینه حرفه ای که ممکن است مردان و زنان در آن شاغل باشند ، افراد برای حفظ فاصله جسمی از جنس دیگر محتاط هستند. تقریباً تمام مدارس ایرانی تفکیک شده اند.

با وجود محدودیت در دخالت عمومی آنها ، بسیاری از زنان در ایران بسیار تحصیل کرده اند. آنها معمولاً دارای مدرک دانشگاهی هستند و به حرفه های حقوق ، مهندسی ، سیاست ، پزشکی و تجارت وارد شده اند. به گفته Master Nation ، زنان در سال 2012 بیش از 60 ٪ از بدنه دانشجویی ایرانی را تشکیل می دادند. با این حال ، به عنوان مردان بر حوزه عمومی مسلط می شوند و قدرت تصمیم گیری بیشتری را در اختیار دارند ، اقتدار زنان بیشتر به فضای داخلی محدود می شود. علاوه بر این ، مردان از نظر قانونی و مالی مسئول حمایت از زنان خانواده خود هستند. این بدان معناست که زنان معمولاً برای مشاغل عبور می کنند ، درآمد کمتری کسب می کنند و کمک های کمتری دریافت می کنند ، زیرا انتظار می رود که عضو خانواده آنها از آنها حمایت کند. کسانی که شاغل هستند ، معمولاً کارهای اداری مبتنی بر دسک تاپ انجام می دهند و به ندرت فرصت های مدیریتی را نیز بدست می آورند.

در نهایت ، استقلال و آزادی یک زن برای انتخاب برای خودش (یعنی کار کردن ، گرفتن تحصیلات ، ازدواج ، طلاق ، فرزندان خرس یا نه) بسته به نگرش شوهر یا نزدیکترین خویشاوند مرد ، متفاوت است. در ارزش های کشور بین آن دسته از خانواده هایی که در این مورد مترقی هستند و مواردی که ارزش های محافظه کارانه را حفظ می کنند ، شکاف وجود دارد. به طور گسترده ، می توان این تمایز را ایجاد کرد که تحصیل کرده جامعه آزادتر است ، در حالی که افراد در مناطق روستایی عموماً محافظه کارتر هستند. بیشتر مهاجران ایرانی که در استرالیا زندگی می کنند احتمالاً درک پیشرفته تری از حقوق زنان دارند ، زیرا بسیاری از آنها با فرار از سیاست های سخت دولت ایران وارد می شوند.

دوستیابی و ازدواج

پویایی روابط به طور قابل توجهی با واقعیت شکل گرفته است که فعالیت هایی که ایرانیان در ملاء عام انجام می دهند ، احساس امنیت می کنند. دولت از قدمت گاه به گاه یا رابطه جنسی قبل از ازدواج تأیید نمی کند و جدایی جنسیت ها را تقویت می کند. بنابراین ، اگر ایرانیان با دوست دختر یا دوست پسر خود در ملاء عام بیرون بروند ، خطر ابتلا به آن را برطرف می کنند ، گزارش می شوند یا حتی بازداشت می شوند. اگرچه از نظر آماری بعید است که اتفاق بیفتد ، این یک نکته است که بر رفتار تأثیر می گذارد. حتی ایرانی هایی که خانه را به عنوان زن و شوهر ترک می کنند می توانند توجه منفی را به خود جلب کنند. از این می توان قدردانی کرد که ، در حالی که افراد به طور اتفاقی تاریخ را انجام می دهند ، بیشتر روابط گاه به گاه به ویژه با جدیت نزدیک می شوند زیرا یک خطر خاص در آن وجود دارد.

عشق ضروری نهایی برای ایرانیان است ، که به زبان غنی اشعار و ادبیات فارسی منعکس شده است که در آن عاشقانه های ناامید کننده عشق "واقعی" و "خالص" را جستجو می کنند. ازدواج مرتب شده به طور کلی یک عمل فرهنگی نیست اما در برخی از مناطق منزوی روستایی یافت می شود. با این وجود ، بسیاری از والدین شرکای فرزندان خود را پیشنهاد می کنند ، که در آن صورت ممکن است با توصیه آنها موافق نباشند.

شیوه های دوستیابی بین مناطق متفاوت است و تحت تأثیر نگرش و آموزش قرار می گیرد. پیش از این ، مردم معمولاً فقط بعد از دبیرستان قدمت داشتند. با این حال ، انجام این کار برای نوجوانان رایج است. به طور کلی ، بزرگسالان جوان وجود دوست دختر یا دوست پسر خود را از والدین (به ویژه پدر) پنهان می کنند تا اینکه متوجه شدند که رابطه آنها منجر به ازدواج خواهد شد. این معمولاً برای محافظت از والدین محافظه کار از نگرانی است. در واقع ، بسیاری از نسل های قدیمی به طور خاص شیوه های دوستیابی مدرن را ناسازگار می یابند و در صورت مشارکت در آن می توانند از پسران و به ویژه دخترانشان شرمنده شوند. در این زمینه حمایت زیادی در مورد دختران وجود دارد. اگر یک پدر یا برادر از دوست پسر یک دختر خبر دارند ، ممکن است وانمود کنند که از این دانش فراموشی هستند.