این مقاله بخشی از "مجدداً در اقتصاد جهانی است: ساختن بهتر در دنیای پس از کاوید-19" ، مجموعه ای از 12 مقاله که ایده های جدیدی را برای هدایت سیاست ها و شکل دادن به بحث و گفتگو در دنیای پس از کاون ارائه می دهد.

The issue

همه گیر Covid-19 و رکود جهانی مرتبط با آن تأثیر مخربی بر تجارت بین المللی داشته است. در سه ماهه دوم سال 2020 ، تجارت جهانی 18. 5 درصد کاهش یافت ، افت بسیار واضح تری از آنچه برای تولید ناخالص داخلی دیده می شد. 1 بخش عمده ای از فعالیت های اقتصادی که در یک بیماری همه گیر - خدمات بهداشتی ، خدمات مسکن ، آب و برق ادامه می یابد - در سطح بین المللی معامله نمی شود ، در حالی که کالاهای گسترده ای مانند اتومبیل ، الکترونیک و گردشگری کاهش می یابد زیرا مردم با آینده ای نامشخص روبرو هستند. همه گیر Covid-19 در صدر موارد دیگر است که قبلاً در تجارت تأثیر می گذاشتند ، به ویژه صنعت 4. 0-روند فعلی اتوماسیون و تبادل داده در فن آوری های تولیدی ، از جمله سیستم های سایبر فیزیکی ، اینترنت اشیاء ، محاسبات ابری و کارخانه های هوشمندبشردر سالهای قبل از همه گیر ، تجارت کالاها با سرعت کمتری نسبت به تولید ناخالص داخلی جهان افزایش می یافت و یک الگوی دیرینه را شکست ، اگرچه تجارت در خدمات با سرعت بیشتری افزایش می یافت. کاهش اهمیت تجارت کالاها احتمالاً هم صنعت 4. 0 و هم جنگ تجاری ایالات متحده و چین را منعکس می کند.

دیوید دلار

همکار ارشد - سیاست خارجی ، اقتصاد جهانی و توسعه ، مرکز چین جان ال تورنتون چین

سؤال اصلی که در این مقاله مطرح شده است ، این است که احتمالاً تکامل زنجیره های عرضه و تجارت بین المللی در رسانه تا طولانی مدت پس از همه گیر Covid-19 چیست؟به عبارت دیگر ، هنگامی که اقتصاد جهانی از رکود چرخه ای بهبود می یابد ، احتمالاً تغییرات دائمی در تجارت جهانی ایجاد می شود؟آیا اینها محیطی دشوارتر برای توسعه ایجاد می کنند؟چه سیاست هایی در سطح ملی و بین المللی می تواند تأثیراتی را که به توسعه آسیب می رساند کاهش دهد؟اینها به طور طبیعی سؤالات بسیار سوداگرانه ای هستند ، اما با فکر کردن در حال حاضر ، ما به طور بالقوه می توانیم بدترین اثرات طولانی مدت این بحران را بر توسعه کاهش دهیم.

صادرات چین به ایالات متحده کاهش یافته است ، اما صادرات چین به سایر کشورهای در حال توسعه افزایش یافته است.

ایده ها

من اثرات احتمالی بلند مدت بر تجارت را به سه دسته تقسیم می کنم: (1) تغییر در ساختار تقاضا.(2) شتاب صنعت 4. 0 ؛و (3) حمایت گرایی به عنوان امنیت ملی لباس می پوشند.

از آنجا که ویروس تحت کنترل در سطح جهان قرار می گیرد ، به ویژه اگر واکسن قابل اعتماد و گسترده ای در دسترس باشد ، زندگی باید به سمت "عادی" بازگردد. اما به احتمال زیاد طبیعی است. پیش بینی مشخصات دشوار خواهد بود اما احتمالاً تغییرات دائمی در ساختار تقاضا ایجاد می شود. افراد در اقتصادهای پیشرفته ممکن است کار بیشتری از خانه به طور دائم انجام دهند و تقاضا برای اتومبیل و بنزین را کاهش دهند. ممکن است تقاضای کمتری برای فضای اداری و خرده فروشی داشته باشیم. این تغییرات تمایل به فشار رو به پایین بر قیمت کالاها و حجم تجارت دارند. سه صنایع با زنجیرهای با ارزش گسترده شامل کشورهای در حال توسعه ، اتومبیل ، الکترونیک و پوشاک هستند. 2 انتظار دارم تقاضای بیشتری برای الکترونیک و کمتر برای اتومبیل و لباس در دنیای پس از نامگذاری داشته باشم. اما نکته کلی این است که می تواند در این صنایع تغییرات بزرگی ایجاد شود که بر فرصت های توسعه تأثیر می گذارد. از نظر خدمات ، گردشگری بین المللی ممکن است به طور کامل در سطح قبلی خود بهبود نیافته باشد. این یک صادرات مهم برای بسیاری از کشورهای در حال توسعه بوده است. از طرف دیگر ، تقاضا برای مراقبت های بهداشتی ، مراقبت از کودکان و مراقبت از سالخورده احتمالاً افزایش می یابد. اینها همه صنایع فشرده مهاجر در اقتصادهای پیشرفته هستند ، بنابراین ممکن است تقاضا برای کارگران مهاجر افزایش یابد.

این همه گیر احتمالاً شیوع صنعت 4. 0 را تسریع می کند. این ایده که همه چیز توسط روبات ها انجام می شود ، هرگز واقع بینانه نبود ، زیرا فعالیت های بسیاری وجود دارد که در آن برای استقرار یک روبات گران قیمت مقرون به صرفه نیست. خیاطی پوشاک هنوز هم در درجه اول توسط افراد ، در جهان در حال توسعه ، مانند بسیاری از کارهای خوب در زنجیره های الکترونیکی و ارزش خودکار انجام می شود. اما همه گیر باید حداقل تا حدی محاسبه هزینه را تغییر دهد. فعالیتی را تصور کنید که استخدام کارگران در جهان در حال توسعه در مقایسه با استقرار یک ربات در یک اقتصاد پیشرفته ، کمی ارزان تر است. اکنون شرکت ها از اختلال احتمالی از همه گیر و/یا انسداد تجاری آگاه هستند. با توجه به این خطر ، ربات ممکن است اکنون انتخاب مقرون به صرفه باشد. صنعت 4. 0 به طور ناگهانی فرصت های تولید در کشورهای در حال توسعه را از بین نمی برد ، اما باید آنها را محدود کند ، و بیشتر از قبل از Covid-19 از گذشته.

احتمالاً بزرگترین خطر برای فرصت های تجارت در جهان در حال توسعه ، رشد حمایت از گرایی در اقتصادهای پیشرفته تر است که اغلب به عنوان حمایت از امنیت ملی لباس می پوشند. ایالات متحده قبل از بیماری همه گیر ، محافظت جدی را معرفی کرد ، بیشتر آن را به چین رساند. ایالات متحده با ورود به رکود اقتصادی ، نیمی از واردات از چین را با نرخ 25 درصد مالیات می داد. در کوتاه مدت ، این در واقع فرصت های جدیدی را برای سایر کشورهای در حال توسعه ایجاد کرد. مقدار مشخصی از مونتاژ نهایی در پوشاک ، کفش و الکترونیک به کشورهایی مانند ویتنام ، اندونزی و مکزیک منتقل شد. اینها تمایل به کارگرترین کارها دارند و دستمزد بالاتر در چین حتی قبل از شروع جنگ تجاری این تولید را به خارج از کشور هدایت می کرد. آنچه ما می توانیم در داده ها مشاهده کنیم این است که صادرات چین به ایالات متحده کاهش یافته است ، اما صادرات چین به سایر کشورهای در حال توسعه افزایش یافته است. ASEAN اکنون به عنوان بزرگترین شریک تجاری چین در حالی که ایالات متحده به شماره 3 کاهش یافته است (با اتحادیه اروپا در شماره 2) به مقام اول رسیده است. 3 چین به وسط بسیاری از زنجیره های ارزشی ، تولید ماشین آلات و اجزای فناوری متوسط ، که سپس به کشورهایی که مونتاژ نهایی را انجام می دهند صادر می شود.

احتمالاً بزرگترین خطر برای فرصت های تجارت در جهان در حال توسعه ، رشد حمایت از گرایی در اقتصادهای پیشرفته تر است که اغلب به عنوان حمایت از امنیت ملی لباس می پوشند.

اکنون خطر این است که ایالات متحده حمایت گرایی خود را گسترش دهد، زیرا تعرفه های چین به هیچ یک از اهداف آن نرسیده است. کسری تجاری ایالات متحده همچنان در حال افزایش است، که قابل انتظار است زیرا مستقیماً تحت تأثیر تعرفه ها نیست، بلکه تفاوت بین سرمایه گذاری و پس انداز است. به طور کلی پس انداز ایالات متحده به دلیل کسری مالی عظیم کاهش یافته است، سیاست درستی در این اقتصاد بحرانی اما سیاستی که تمایل به افزایش کسری تجاری دارد. همچنین تاکنون هیچ گونه تقویت مجددی برای تولید به ایالات متحده صورت نگرفته است و سهم چین از صادرات جهانی همچنان در حال افزایش است. یک نظرسنجی اخیر از تولیدکنندگان آمریکایی در چین نشان داد که تقریباً هیچ کدام به فکر نقل مکان به ایالات متحده نیستند، در حالی که حدود یک هفتم در حال بررسی انتقال بخشی از تولید به کشورهای با دستمزد پایین هستند که در پاراگراف قبل توضیح داده شد. 4 این مسائل مربوط به جنگ تجاری اکنون با ملاحظات مطرح شده توسط همه گیری در تضاد است. در ایالات متحده و سایر اقتصادهای پیشرفته، این موضوع به یک مسئله تبدیل شده است که تجهیزات محافظتی و دارویی زیادی از چین (و هند به میزان کمتر) وارد می شود. بنابراین، اکنون صحبت از استفاده از تدارکات دولتی برای تولید اجباری این اقلام در داخل است.

همچنین خطر افزایش حمایت گرایی در چین وجود دارد. چین در مواجهه با خطر بسته شدن سیستم تجارت جهانی، سیاست «گردش دوگانه» را اعلام کرده است. این دقیقاً چه چیزی را به دنبال دارد، مشخص نیست. این ممکن است به سادگی نشان دهنده این باشد که صادرات نمی تواند نقشی مشابه گذشته ایفا کند و اینکه چین باید درآمد و مصرف خانوارها را تقویت کند، که یک توسعه سالم است که فرصت های تجاری جدیدی را برای شرکای چین ایجاد می کند. اما همچنین ممکن است سیاست حمایت گرایانه تری را پیش بینی کند که در آن چین تلاش می کند تا نهاده های وارداتی را در زنجیره ارزش خود حذف کند. اگر ایالات متحده و چین هر دو به سمت داخل بروند، محیط بسیار بدی برای توسعه ایجاد خواهد شد. بدترین حالت، تقسیم جهان به حوزه آمریکا و حوزه چین است که کشورهای در حال توسعه مجبور به انتخاب شوند، کاری که آنها نمی خواهند مجبور به انجام آن شوند.

راه پیش رو

بهترین امید برای پرداختن به همه این خطرات ، توافق نامه های تجاری جدید است که یک سیستم معاملاتی باز را حفظ می کند. در اینجا تحولات مثبتی وجود دارد. چین در مورد یک برنامه اقتصادی جامع منطقه ای با ASEAN PLUS استرالیا ، ژاپن ، نیوزیلند و کره جنوبی به توافق رسیده است. این یک توافق ویژه عمیق نیست ، اما باید امکان حرکت بدون وظیفه قطعات و مؤلفه ها را فراهم کند ، و باعث می شود زنجیره های تأمین آسیا و اقیانوسیه قابل پیش بینی تر و انعطاف پذیر تر شوند. مشارکت ترانس اقیانوس آرام (TPP) نیز پیش رفته است و استانداردهای جدیدی را برای جریان داده های مرزی ، سرمایه گذاری ، حمایت از حقوق مالکیت معنوی (IPR) و یارانه ها تعیین می کند. منطقه تجارت آزاد قاره آفریقا 1. 3 میلیارد نفر را در 55 کشور جهان پیوند می دهد. تعرفه ها به ویژه در آفریقا زیاد نیستند ، بنابراین بیشتر مزایا از برش نوار قرمز و ساده سازی روشهای گمرکی حاصل می شود. 5

در حالی که این توافق نامه های مختلف منطقه ای بهتر از هیچ چیز نیست ، اما آنها خطر تقسیم جهان را به کلوپ های مختلف با قوانین مختلف دارند. همچنین ، ایالات متحده در هیچ یک از آنها شرکت نمی کند. ایده آل در دراز مدت باید یک توافق نامه WTO به روز شده باشد که به موضوعات جدید جریان داده های مرزی ، خدمات ، محافظت از IPR و شرکت های دولتی بپردازد. مراحل میانی می تواند شامل ایالات متحده و چین (و دیگران) به TPP یا صرفاً یک توافق نامه تجاری جامع بین چین و ایالات متحده باشد. این برای هر دولت ایالات متحده از نظر سیاسی دشوار خواهد بود ، اما با این وجود سیاست خوبی است.

در کوتاه مدت ، این نیز به مقاومت در برابر بدترین ایده های حمایت گرایانه ناشی از نگرانی های امنیت ملی کمک می کند. کشورهایی مانند ایالات متحده باید برای آماده سازی برای همه گیر بعدی (و سایر شوک های جهانی) کار بهتری انجام دهند. اما راه حل تولید همه چیز در خانه نیست. این امر بسیار پرهزینه خواهد بود و کشورهای در حال توسعه را از فرصت های تولید و تجارت محروم می کند. برای بسیاری از محصولات مانند تجهیزات محافظ ، تجهیزات پزشکی ساده و داروهای دارویی ، سیاست مقرون به صرفه داشتن ذخایر کافی خواهد بود. این امر در صورت بروز بحران و مشکلات زنجیره های تأمین جهانی ، بیمه را فراهم می کند. تولید داخلی این موارد در صورت لزوم می تواند به سرعت توسعه یابد. این امر اقتصادی تر از نیاز به تولید داخلی در دائمی خواهد بود ، که این یک پیشنهاد گران است. این در مورد ایالات متحده و حتی برای اقتصادهای کوچکتر نیز صادق است.