نظریه نمایندگی: تعریف ، نمونه هایی از روابط و اختلافات

کارول M. Kopp ویژگی هایی را در طیف گسترده ای از موضوعات برای سرمایه گذاری ، از جمله سرمایه گذاری ، امور مالی شخصی ، برنامه ریزی بازنشستگی ، مالیات ، مدیریت تجارت و توسعه شغلی ویرایش می کند.

به روز شده در 04 سپتامبر 2021 بازبینی شده بوسیله بررسی شده توسط توماس بروک

توماس جی. بروک یک CFA و CPA با بیش از 20 سال تجربه در زمینه های مختلف از جمله سرمایه گذاری ، مدیریت نمونه کارها بیمه ، امور مالی و حسابداری ، مشاوره سرمایه گذاری شخصی و برنامه ریزی مالی و توسعه مواد آموزشی در مورد بیمه عمر و سالیانه است.

واقعیت بررسی شده توسط واقعیت بررسی شده توسط پیت راتبورن

پیت راتبورن یک ویراستار کپی و حقایق با تخصص در اقتصاد و امور مالی شخصی و بیش از بیست سال تجربه در کلاس است.

نظریه نمایندگی چیست؟

نظریه آژانس یک اصل است که برای توضیح و حل و فصل موضوعات در رابطه بین اصولگرایان تجارت و نمایندگان آنها استفاده می شود. معمولاً ، این رابطه بین سهامداران ، به عنوان مدیر و مدیران شرکت ، به عنوان نمایندگان است.

غذای اصلی

• نظریه آژانس سعی در توضیح و حل و فصل اختلافات در مورد اولویت های مربوطه بین اصولگرایان و نمایندگان آنها دارد.
• اصولگرایان برای انجام معاملات خاص به نمایندگان تکیه می کنند ، که منجر به تفاوت در توافق در اولویت ها و روش ها می شود.
• تفاوت اولویت ها و علایق بین نمایندگان و اصولگرایان به عنوان مشکل اصلی عامل شناخته می شود.
• حل اختلاف در انتظارات "کاهش ضرر آژانس" نامیده می شود.
• جبران خسارت مبتنی بر عملکرد راهی است که برای دستیابی به تعادل بین اصلی و عامل استفاده می شود.
• روابط اصلی عامل اصلی شامل سهامداران و مدیریت ، برنامه ریزان مالی و مشتریان آنها و مستاجران و اجاره دهنده است.

درک نظریه آژانس

یک آژانس ، به طور گسترده ، هرگونه رابطه ای بین دو طرف است که در آن یکی ، نماینده ، نماینده دیگری ، مدیر اصلی ، در معاملات روزانه است. مدیر یا اصولگرایان نماینده را استخدام کرده اند تا از طرف آنها خدمتی را انجام دهد.

اصولگرایان مرجع تصمیم گیری را به نمایندگان واگذار می کنند. از آنجا که بسیاری از تصمیمات که از نظر مالی تأثیر می گذارد توسط نماینده ، اختلاف نظر و حتی تفاوت در اولویت ها و علایق می تواند ایجاد شود. نظریه آژانس فرض می کند که منافع یک مدیر و یک عامل همیشه در هم ترازی نیستند. این گاهی اوقات به عنوان مشکل اصلی عامل شناخته می شود.

با تعریف ، یک عامل از منابع یک مدیر استفاده می کند. اصلی پول را واگذار کرده است اما ورودی کمی یا روزانه ندارد. نماینده تصمیم گیرنده است اما ریسک کمی یا هیچ خطری در آن ایجاد نمی کند زیرا هرگونه ضرر توسط مدیر تحمیل می شود.

برنامه ریزان مالی و مدیران نمونه کارها به نمایندگی از مدیران خود نمایندگان هستند و مسئولیت دارایی های اصولگرایان را بر عهده می گیرند. یک مستاجر ممکن است مسئول محافظت و محافظت از دارایی هایی باشد که متعلق به آنها نیست. حتی اگر مستاجر وظیفه مراقبت از دارایی ها را بر عهده داشته باشد ، مستاجر نسبت به صاحبان واقعی علاقه کمتری به محافظت از کالا دارد.

زمینه های اختلاف در نظریه آژانس

نظریه آژانس به اختلافاتی می پردازد که در درجه اول در دو حوزه اصلی بوجود می آیند: تفاوت در اهداف یا تفاوت در ریسک ریسک.

به عنوان مثال ، مدیران شرکت با توجه به سودآوری کوتاه مدت و جبران خسارت بالا ، ممکن است مایل به گسترش یک تجارت در بازارهای جدید و پرخطر باشند. با این حال ، این می تواند یک ریسک غیرقانونی برای سهامداران ، که بیشتر نگران رشد طولانی مدت درآمد و افزایش قیمت سهم هستند ، ایجاد کند.

مسئله اصلی دیگر که اغلب توسط نظریه آژانس مورد توجه قرار می گیرد ، شامل سطح ناسازگار تحمل ریسک بین یک مدیر و یک عامل است. به عنوان مثال ، سهامداران در یک بانک ممکن است اعتراض کنند که مدیریت نوار را در مصوبات وام خیلی کم کرده است ، بنابراین خطر پیش فرض را بسیار زیاد می کند.

کاهش ضرر آژانس

طرفداران مختلف نظریه آژانس راه هایی برای حل و فصل اختلافات بین نمایندگان و اصولگرایان ارائه داده اند. این "کاهش ضرر آژانس" نامیده می شود. ضرر آژانس مبلغی است که اصلی ادعا می کند به دلیل اینکه نماینده مغایر با منافع اصلی است ، از بین رفته است.

مهمترین این استراتژی ها ، ارائه مشوق هایی برای مدیران شرکت ها برای به حداکثر رساندن سود اصولگرایان خود است. گزینه های سهام اعطا شده به مدیران شرکت منشأ آنها در تئوری آژانس است. این مشوق ها به دنبال راهی برای بهینه سازی رابطه بین مدیران و نمایندگان هستند. سایر شیوه ها شامل اتصال جبران خسارت اجرایی در بخشی به بازده سهامداران است. اینها نمونه هایی از نحوه استفاده از تئوری آژانس در حاکمیت شرکت ها است.

این شیوه ها منجر به نگرانی هایی شده است که مدیریت به منظور افزایش سود کوتاه مدت و دستمزد خود ، رشد بلند مدت شرکت را به خطر می اندازد. این اغلب می تواند در برنامه ریزی بودجه مشاهده شود ، جایی که مدیریت تخمین در بودجه های سالانه را کاهش می دهد به طوری که آنها برای رسیدن به اهداف عملکرد تضمین می شوند. این نگرانی ها منجر به یک طرح جبران خسارت دیگری شده است که در آن دستمزد اجرایی تا حدی به تعویق می افتد و مطابق با اهداف بلند مدت تعیین می شود.

این راه حل ها موازی خود را در سایر روابط آژانس دارند. جبران خسارت مبتنی بر عملکرد یک نمونه است. مورد دیگر مستلزم ارسال اوراق بهادار برای تضمین تحویل نتیجه مطلوب است. و سپس آخرین راه حل وجود دارد که به سادگی در حال شلیک عامل است.

نظریه آژانس به چه اختلافاتی می پردازد؟

نظریه آژانس به اختلافاتی می پردازد که در درجه اول در دو حوزه اصلی بوجود می آیند: تفاوت در اهداف یا تفاوت در ریسک ریسک. مدیریت ممکن است بخواهد با تمرکز بر چشم انداز سودآوری کوتاه مدت و جبران خسارت بالا ، یک تجارت را به بازارهای جدید گسترش دهد. با این حال ، این ممکن است به خوبی با یک گروه ریسک پذیر تر از سهامداران ، که بیشتر نگران رشد طولانی مدت درآمدها و افزایش قیمت سهم هستند ، نباشد.

همچنین می تواند سطح ناسازگار تحمل ریسک بین یک مدیر و یک عامل وجود داشته باشد. به عنوان مثال ، سهامداران در یک بانک ممکن است اعتراض کنند که مدیریت نوار را در مصوبات وام خیلی کم کرده است ، بنابراین خطر پیش فرض را بسیار زیاد می کند.

مشکل اصلی عامل چیست؟

مشکل اصلی عامل درگیری در اولویت های بین شخص یا گروه و نماینده مجاز به عمل به نمایندگی از آنها است. یک عامل ممکن است به گونه ای عمل کند که خلاف منافع اصلی باشد. مشکل اصلی عامل به همان اندازه نقش های احتمالی اصلی و عامل متفاوت است. این ممکن است در هر شرایطی رخ دهد که در آن مالکیت یک دارایی یا یک مدیر اصلی ، کنترل مستقیم بر آن دارایی را به طرف دیگر یا نماینده ارائه دهد. به عنوان مثال ، یک خریدار خانه ممکن است گمان کند که یک ملکی بیشتر از نگرانی های خریدار به کمیسیون علاقه مند است.

روشهای مؤثر برای کاهش ضرر آژانس چیست؟

ضرر آژانس مبلغی است که اصلی ادعا می کند به دلیل اینکه نماینده مغایر با منافع اصلی است ، از بین رفته است. مهمترین استراتژی ها برای حل و فصل اختلافات بین نمایندگان و مدیران ، ارائه مشوق هایی برای مدیران شرکت ها برای به حداکثر رساندن سود اصولگرایان خود است. گزینه های سهام اعطا شده به مدیران شرکت منشأ خود را در نظریه آژانس دارند و به دنبال بهینه سازی رابطه بین اصولگرایان و نمایندگان هستند. سایر شیوه ها شامل اتصال جبران خسارت اجرایی در بخشی به بازده سهامداران است.