درک شارپ در مقابل Treynor در ارزیابی اوراق بهادار MF

اگر برگه حق صندوق متقابل سهام را باز کنید ، نسبت شارپ را که از صندوق تحت بخش تحلیلی صندوق فاش شده است ، می یابید. برخی از صندوق ها همچنین نسبت Treynor را برای صندوق سهام خاص فاش می کنند. بنابراین این نسبت های تیز و نسبت های Treynor دقیقاً چیست و چگونه سرمایه گذاران می توانند این نسبت ها را تفسیر کنند؟از همه مهمتر ، آیا می توان از نسبت های شارپ و Treynor برای ارزیابی عملکرد صندوق و تصمیم گیری در مورد انتخاب صندوق استفاده کرد؟

نسبت شارپ دقیقاً در مورد چیست؟معیارهای عملکرد عادی یک سرمایه گذاری صندوق متقابل این است که آیا این صندوق در واقع این شاخص را مورد ضرب و شتم قرار داده است یا خیر. بنابراین اگر شاخص Nifty در سال گذشته 16 ٪ بازده کسب کرده است و صندوق شما در سال گذشته 18 ٪ درآمد کسب کرده است ، صندوق شما از 200 امتیاز پایه بهتر است. این یک اقدام بسیار ساده و زیبا است که برای هر سرمایه گذار جذاب است. اما پس از آن این اندازه فقط به بازده نگاه می کند و نه خطر. بنابراین اگر مدیر صندوق شما 2 ٪ بازده اضافی را با در نظر گرفتن دو برابر ریسک نسبت به NIFTY بدست آورده است ، از نظر شرایط تنظیم ریسک ، عملکرد مدیر صندوق دقیقاً عالی نیست. این مفهوم بازده تنظیم شده ریسک است که نسبت شارپ نسبت به آن اقدام می کند.

بازده صندوق بازدهی است که مدیر صندوق شما به طور مطلق کسب می کند. بازده بدون ریسک همان چیزی است که شما بدون هیچ گونه ریسکی به دست آورده اید مانند در مورد بانک FD. بدیهی است ، اقدامات شما فقط فراتر از نرخ بدون ریسک شروع می شود. انحراف استاندارد خطر را از طریق نوسانات و شارپ اندازه گیری می کند بنابراین بازده اضافی در واحد خطر کل را اندازه گیری می کند.

Then, what exactly is the Treynor Ratio all about? The Treynor also is a measure of excess retus eaed by the fund manager per unit of risk. The numerator remains the same in case of Sharpe and Treynor (Rm Rf). What changes is the denominator. While Sharpe ratio uses the standard deviation as the denominator, the Treynor ratio uses the Beta as the denominator. Beta, as we popularly know, is a measure of systematic risk of the portfolio and calculates to what extent the stock or the portfolio correlates with the index. Therefore a portfolio with a Beta>1 به عنوان یک نمونه کارها تهاجمی در نظر گرفته می شود در حالی که یک نمونه کارها با بتا<1 is considered to be a defensive portfolio. The market index (Nifty or Sensex) will always have a Beta of 1.

بتا اندازه گیری ریسک سیستماتیک است و ریسک سیستماتیک را در سطح کلان اندازه گیری می کند که توسط مدیر صندوق نمی تواند متنوع شود. بعداً وقتی ارزیابی می کنیم که چگونه بین نسبت Treynor و نسبت شارپ انتخاب می کنیم ، اهمیت این جنبه را مشاهده خواهیم کرد.

چرا بازده در هر واحد ریسک مهم است؟هر دو شارپ و Treynor بازده اضافی را برای هر واحد خطر اندازه گیری می کنند. اما ابتدا بگذارید ببینیم چرا اندازه گیری بازده در هر واحد خطر مهم است. بگذارید با این مثال درک کنیم ..

صندوق adetailsfund bdetails1 سال بازده 21 ٪ 1 سال بازده 18 ٪ نرخ ریسک نرخ 9 ٪ نرخ ریسک 9 ٪ بتا از صندوق 1. 8beta از صندوق 1. 1

در مثال بالا اگر کسی می خواست صندوق A و صندوق B را صرفاً بر اساس بازده خود مقایسه کند ، می توان به وضوح گفت که صندوق A از صندوق B بهتر عمل کرده است. صندوق A در یک سال گذشته 21 ٪ درآمد داشته است در حالی که صندوق B صرفاً داشته استدر سال گذشته 18 ٪ درآمد کسب کرد. اما آنچه این اندازه گیری بازده خالص از دست نمی دهد ، ریسکی است که مدیر صندوق در نظر گرفته است. بگذارید با محاسبه نسبت Treynor از هر دو بودجه ، این شکاف را پل بزنیم:

نسبت Treynor از صندوق A = (21 ٪ -9 ٪) / 1. 8 = 12 ٪ / 1. 8 = 6. 67

نسبت Treynor صندوق B - (18 ٪ - 9 ٪ / 1. 1 = 9 ٪ / 1. 1 = 8. 18

هنگامی که نسبت Treynor محاسبه می شود ، بدیهی است که مدیر صندوق B عملکرد بهتری داشته است. مدیر صندوق ممکن است بازده بالاتری کسب کرده باشد اما این هزینه ریسک نامتناسب بالاتر است. این همان چیزی است که Treynor به شما کمک می کند تا مشخص کنید. هر دو شارپ و Treynor اقدامات بازده تنظیم شده در معرض خطر هستند و مثال فوق اهمیت استفاده از این اقدامات را برای به دست آوردن آویز بهتر بازده در هر واحد خطر نشان می دهد.

چه موقع باید شارپ را اعمال کنید و چه زمانی نسبت Treynor را اعمال کنید؟همانطور که قبلاً ذکر شد ، تفاوت بین شارپ و Treynor در این است که اولی از انحراف استاندارد به عنوان مخرج استفاده می کند در حالی که دومی از بتا به عنوان مخرج استفاده می کند. در حالی که انحراف استاندارد خطر کل نمونه کارها را اندازه گیری می کند ، بتا خطر سیستماتیک را اندازه گیری می کند. برای هر مشاغل خطرات غیر سیستماتیک وجود دارد که مخصوص شرکت یا صنعت است. سپس خطرات سیستماتیک مانند تورم ، نرخ بهره ، سیاست دولت و غیره وجود دارد که برای کل اقتصاد اعمال می شود. بنابراین ، شارپ یک اقدام خوب است که در آن نمونه کارها به درستی متنوع نیست در حالی که Treynor یک اقدام بهتر است که در آن اوراق بهادار متنوع است. البته کار اصلی یک مدیر صندوق از بین بردن ریسک غیر سیستماتیک در نمونه کارها با تنوع و از این رو فقط باید ریسک سیستماتیک اعمال شود. بنابراین ، Treynor باید یک اقدام ایده آل تر برای ارزیابی عملکرد صندوق باشد.

یک استدلال مهم مهم برای آن وجود دارد. بیشتر صندوق های میانه درپوش دارای شاخص معتبری برای معیار در برابر آن نیستند. همچنین کلاه های میانه و کلاه های کوچک بسیار ناهمگن هستند تا معیار را با یک شاخص فعال کنند. Treynor ممکن است یک اقدام خوب برای بودجه بزرگ درپوش باشد اما در صورت استفاده از اواسط ، کلاه کوچک یا اوراق بهادار ترکیبی ، شارپ اندازه گیری بهتری برای بازده تنظیم شده ریسک خواهد بود. در هر دو روش ، هر دو شارپ و Treynor یک پیشرفت مهم در درک بازده در منابع مالی خود را ارائه می دهند!